ENSAR-MUHACİR KARDEŞLİĞİ VE GÜNÜMÜZE YANSIMALARI

Son ve evrensel din olan İslam Dini’nin en büyük özelliği renk, dil, ırk ve kabile farkı gözetmeksizin iman eden herkesi kardeş kabul etmesidir. Yüce kitabımız Kur’an-ı Kerim inananların kardeş olduğunu (Hucurat 49/10) üstünlüğün takva da olduğunu (Hucurat 49/13) sıkça vurgulamıştır. Bu itibarla bütün yeryüzü büyük bir hane bütün insanlarda kardeştir. Din kardeşliğinin nesebi kardeşlikten daha da ileri olduğunu asr-ı saadet ve sonraki dönemlerde görmekteyiz.

Toplumsal yardımlaşma ve dayanışmanın İslam’daki temel uygulamaları doğrultusunda günümüz sosyal problemlerinin çözümüne katkılar sağlayacağı muhakkaktır. İslamiyet’in bu temel uygulamalarının ne denli başarılı olduğunu bedevi denen toplumun en medeni toplumlara muallim olması bunların kanıtıdır. Peygamber Efendimiz hayatı boyunca insanlığı İslam kardeşliğinde birleştirip kaynaştırmaya kardeşliğin önündeki engelleri kaldırmaya çalışmıştır.

Peygamberimizin Mekke ve Medine de olmak üzere iki kez kardeşleştirme(muahat) projesi uyguladığını biliyoruz. Efendimizin bu uygulamaları rastgele değil, bilinçli bir projeydi. Ekonomik ,ahlaki ve sosyal alanda da çok iyi düşünülmüş bir eğitim modeliydi. Haşr Suresi 9’uncu ayette Yüce Rabbimiz buyuruyor ki :” Onlardan(mücahitlerden) önce o yurda(Medine’ye) yerleşmiş ve imanıda gönüllerine yerleştirmiş olanlar hicret edenleri severler. Onlara verilenlerden dolayı içlerinde bir rahatsızlık duymazlar. Yine bir Hadis-i Şerifte: “Sizden biri kendisi için istediğini kardeşi için de istemedikçe olgun mümin olamaz. “

“Müslüman müslümanın kardeşidir. Ona hainlik etmez. Onu yalanlamaz. Onu yardımsız ve yüzüstü bırakmaz. Her müslümanın diğer müslümanlara ırzı ,malı ve kanı haramdır. “

Bu ayet ve hadisler ışığında ensar ve muhacir arasındaki yardımlaşma sadece maddi anlamda değildi. Hakikatte asıl yardım manevi alanda olandır.

Efendimizin her sabah namazından sonra ashabına’ rüya gören var m?’ diye sorması varsa yorumlaması eğer yoksa kendi rüyasını anlatması bir nevi psikolojik yardım olup aynı zamanda herkes ile ilişkisini canlı tutmasıdır. Ensar ve muhacir kardeşliğinden günümüze yansıyacak en önemli unsur da manevi yardım olsa gerek

. Bugün toplumun her kesiminde ciddi problemler ortaya çıkmakta evde ,apartmanda, okulda, iş yerinde bedenlerimiz yakın ama gönüllerimiz çok uzak. Ensar-muhacir ruhuna çok da ihtiyacımız var. Dostça bir gülümsemeye, alay edilmeyen suçlamayan bir bakışa, kınamadan ayıplamadan dertleşmeye ne kadar da ihtiyacımız var günümüz toplumunda.

İnşaAllah müftülüklerimizle , camilerimizle , aile dini rehberlik bürolarımızla maneviyata susamış gönülleri serinletiriz.

Ayşe Dilek SÖKELİ

Yatağan İlçe Vaizi