İNSAN

Ömür bize hediye.

Biraz uzun,biraz kısa,

Ne fark eder !

Biraz duruş..

Yüksek haysiyet ve onur.

Bolca Ahlak

Topla hepsini alt alta.

İşte  insan sana..!

**

Ömrün yol haritası hayat.

Pusulan yüreğin,

Yönün hak…

Ne güzel demiş atalar.

“İnsanın gözü hep toprağa bakar.”

Geldiğin yer işte.

Bilene ve görene çok ders var.

O zaman sana kalan tek şey var.

An ve an…

Yaşanası tutkular..

Kendine bile söyleyemediğin duygular.

Kaf dağı mesela.

Orada bi yerde mutlaka.

Koş nefesin tükeninceye kadar.

Deryaya ulaş.

Kıyıcığına yanaş.

Sevin mesela.

Deniz kıyısında mercan bulmuş çocuk gibi,

Al sarmala koynunda sakla..

Sol yanına yakın olsun.

Sıcak…

Sımsıcak.

Bir de can dostun olsun.

Seslensin kalbi duruşla.

“İki fincan kahve içine biraz güven.

Biraz sevgi, birazda umut koydum.

Güzel dostuma..

İçermisin ??

Gel..

**

Kadim çağrı bu.

Yorulmaz bi yürek.

İnsandan insana ..

Çok insanca.

Bahar koksun yanıtların.

Başla ki;

Gökyüzü sallansın.

Nidalı sesin edebi metinleri aşsın.

**

Başlamayı iyi bil.

İşte tamda böyle…

“Ey güzel dost!”

Kadim yüreklerin ufuktaki sesi.

Umudun emaresi,

Sevmenin nefesi…

Ben kahveye hayır demem ki.

İçine kadim sevgi koymuşsun ne güzel.

İnsan tadında bir emek…

Bilirim..!

Dostluk yaman kelime bu zamanda.

Güven ise bi kullanımlık mendil.

İsterim ki; ömür bitince ,

Tam da o an gelince.

O mendil olsun kabre hediye.

**

Korkma sakın.!

Hep yaz.

Elif gibi olsun kalemin.

İnadına yaz.

Mola da yaz.

Yolda yaz.

İnatlaşmadan yaz.

Anı yaz.

Anları yaz.

Anıları yaz.

Yangını yaz.

Bulutları yaz.

Yağmuru yaz.

Kirpiklerinden düşen damlaları yaz.

Arada gökyüzünü de yaz.

Işığı yaz.

Dostu yaz.

Dosta yaz.

Dostluğu yaz.

Bazen de alışkanlığını boz.

Varsın eski alışkanlık desinler.

Arada bir de ucu yanık mektup yaz.