Şehit Ailelerimiz

Hazırlayan : Sinem Karakaya

Ramazan ayı boyunca, bu anlamlı ayda vatanı uğruna şehit düşmüş Muğlalı şehitlerimizi hatırlamak ve her birini yad etmek amacıyla Şehit ailelerimizle yaptığımız söyleşileri sizler için kaleme alıyoruz. Bu sayımızdaki söyleşimizi 25 Ekim 1985 yılında Hakkâri’nin Çukurca ilçesinde 20 yaşında şehit düşen Celal Çambel’in annesi Meliha Çambel ile gerçekleştirdik.

Jandarma Onbaşı Celal Çambel, 25 Ekim 1985 yılında Hakkâri’nin Çukurca terör örgütleri ile girdiği çatışmada 20 yaşında şehit düşmüştür. Mezarı, Menteşe’nin Zeytinköy mahallesindedir.

Şehit annesi Meliha Çambel ile röportajımız şu şekilde:

-Sizi tanıyabilir miyiz?

Ben Meliha Çambel. Eşim Hasan Çambel. 1941 doğumluyum. Bir kızım bir oğlum 2 çocuğum vardı.  Oğlum Celal şehit düştü. Kızım Gülşen Menteşe’de yaşıyor. Biz Zeytinköylüyüz. 2016 yılında yangın çıkınca Menteşe’ye taşındık.

-Oğlunuz Celal Çambel nerede, ne zaman ve nasıl şehit oldu?

Hakkari’nin Çukurca ilçesinde görev sırasında kaldıkları çadıra saldırı olması sonucu şehit düşüyor. Van’da acemi birliği yaptı. Sonra usta birliğini Hakkari’ye gitti. Acemi birliğinden sonra oğlumu hiç görmedim. Sonra şehit haberi geldi. O zamanlar telefon falan yoktu. Hep mektuplaşırdık. Askerde çadıra girmişler. Ben çocuğum muharebe onbaşı görevini yapıyordu. Ne kadar duruyorlar çadırda o kadarını bilmiyorum. O gün diğer arkadaşları yemeği dışarda yiyelim demiş. Bugün son günümüz dışarda yiyelim demişler. Benim çocuğum oturmamış yemeğe. Sonra çadıra saldırı olmuş.  Hakkari’ye gitti, şehit naaşı geldi çocuğumun.

-Sizde bir şehit annesisiniz. Ateş düştüğü yeri yakıyor. Biliyorum tarifi yok ama bir şehit ailesi olarak neler hissediyorsunuz?

Kara haber almak çok zor. Allah kimseye evlat acısı yaşatmasın. Çok yas tuttum, çok gözyaşı döktüm. Ağlaya ağlaya gözyaşlarım akmıyor artık. Eskiden telefon falan yoktu tabii. Hep mektuplaşırdık. Mektuplarımızı bile hep saklardım. Şehit haberi biz Zeytinköy’de otururken oraya geldi. Bizim köyde yangın çıkınca her şey orada kaldı. Sadece birkaç fotoğraf kaldı elimde. Onlarda duvarda asılı. Biz şehit haberini zaten köyde aldık. Ben tarlaya gitmiştim. Bir komutan gelmiş eşimle konuşurken duydum geldiğimde toprağı neresi olsun diye sordu biri ben orda zaten yıkıldım. O zamanlar orada olduğumuz için mezarını orada yaptık. Üzerinden çıkan eşyaları telim etmişlerdi bize. Mektupları kana bulaşmış. Aklıma geldikçe içim şişer.

-Şehit ailesi olarak genel sıkıntınız nedir? 

Ben Zeytinköy’de yanan evimin yeniden yapılmasını istedim. Biz dört duvar arasında çok sıkılıyoruz. Köy yerinde olsak bağ bağçe çarla tapan uğraşır vakit geçirirdik. Oğlumun mezarına bile yürüye yürüye giderdim. Şimdi hiç gidemiyoruz oğlumuzun mezarına.  Tek derdim oğlumun mezarına gidememek.

-Şehit haberlerini izlediğiniz zaman neler hissediyorsunuz?

Ben bakamıyorum şehit haberlerine içim almıyor. Korkuyorum. Benim başımdan geçtiği için Allah’ıma dua ediyorum. Kimseye evlat acısı yaşatmasın diye. Bu savaşı bırakın diye söyleniyorum hep. Ağlayasım geliyor.

-Oğlunuz Celal Çambel’in ismi Düğerek mahallesinde sokağa verilmiş. Neler hissediyorsunuz bu konuda?

Emeği geçen herkese teşekkür ederiz. Oğlumuzun ismi yaşayacak. Gurur duyuyoruz. Tüm şehitlerimizin ismi sokaklara verilsin. Şehitlerimiz unutulmasın.

-Son olarak söylemek istediğiniz bir şey var mı?

Allah devletimize zeval vermesin. Allah kimseye evlat acısı yaşatmasın.

Edinilen bilgiye göre, 2016 yılında Muğla’nın Zeytinköy mahallesinde 300 hektar ormanlık alan ile birlikte yaklaşık 55 evin yandığı yangında, mahalle mezarlığının büyük bölümü de yanmıştı. Mezarlıkta bulunan şehit Celal Çambel’in mezarı başında bulunan Türk bayrağı yangında zarar görmedi.

Vatanı için canını feda eden şehitlerimize mübarek Ramazan ayında bir Fatiha’yı esirgemeyelim.