Bir yer var;
Gecenin karanlığının,
Günlerdir bombalarla aydınlandığı.
Bir yer var;
Huzursuz ve tarifsiz acılar içinde.
Bir yer var;
Çocukların, nicedir çocukluklarını unuttuğu.

Bir yanda;
Yaşadıkları kabusa anlam veremeyen,
Masum çocuklar,
Bir yanda;
Bir türlü sızlamayı bilmeyen vicdanlar,
Üç maymunu oynayan insanlar...

Duyduklarını duymazdan,
Gördüklerini görmezden gelen,
Sağır ve kör olmuş bir Dünya var.
Sadece insan olmanın yetmediği,
Güçlünün güçsüze hükmettiği.

Neyin bedeli yaşanan bunca acı?
Ne zaman dinecek bu gözyaşı?
Kabuslarla uyumak mıdır zor olan,
Her sabah yeni bir kabusa uyanmak mı?

Bizlerin izlemeye yüreğimizin elvermediği görüntüleri,
Onların çocuk kalpleri yaşamaya nasıl dayanır?

Yıkılan evlerinin altında kalan kitaplarını toplamaya çalışan,
Kalan bir parça umudunu da kitaplara bağlayan,
Güzel yürekli çocuklar!
Bizler ne zaman öğreneceğiz,
Kardeşçe bir dünyada yaşamayı?
Hepimizin ortak paydasının,
İnsan olmak olduğunu,
Ne zaman, ne zaman anlayacağız?