Hiç düşündün mü onca severken seni,
Yüreğime sığdıramazken sevgini,
Hayalin gözümün önünden,
Bir an olsun gitmezken,
Neden tutamadım onca zaman ellerini?
Neden hep uzaklardan sevdim seni?

Benim bile kapatamayacağım yaraların vardı,
Yüreğinde başkasını gördüm, diyemedim.

Senin bitmeyen işlerin vardı,
Başkalarından arta kalan zamanların,
Canın isteyince gelişlerin,
İstemeyince, kendi değerimi sorgulatan gidişlerin,
Lütfeder gibi sevişlerin,
Keyfe keder hal hatır soruşların...

Benimse;
Hiç bölüşülmemiş dertlerim vardı,
Yaban eli değmemiş yaralarım,
Her düştüğümde kendime sarılışlarım,
Hayata hep aynı yerden vuruluşlarım...

Yalnız olduğumu anladığımda,
Arkamda yaslanacak bir dağ göremedim, diyemedim.

Öyle çok tökezledim ki hayatta,
Oldum olası kaygısızca atamadım adımlarımı.
Yarım asırlık hayat yolumda,
Dermansız kaldı dizlerim.
Olmazlara direnmekten, bimecal bedenim.

Yüreğimin peşinden sürüklenecek,
Bir hata daha yapacak yaşı da çoktan geçtim.
Belki de geç kaldım bazı şeylere.
Bu kadar met cezire dayanmaz yüreğim, diyemedim.