‘Hava günlük güneşlik, zemin futbol oynamaya elverişli ve tribünlerde de takımlarını desteklemeye gelmiş şu kadar sayıda futbolsever.’

Çocukluk yıllarımızda radyodan dinlediğimiz maç yayınlarında, maçların oynandığı şehirlere bağlanıldığında spikerler maçları anlatmaya böyle cümlelerle başlarlardı. Çocukluk yıllarından beri iyi bir futbol seyircisi olduğumu söyleyebilirim. Otuz iki yıldır yaşadığım şehir merkezinin profesyonel liglerdeki tek futbol takımı olan Muğlaspor’ un da içeride oynadığı maçları imkanlarım dahilinde takip ederim. İki yıldır futbolun ötesine geçerek gerçekten mükemmel işlere imza atıyor, içinde bulundukları olumsuzluklara rağmen bu şehre müthiş coşkular yaşatıyorlar.

Futbola kafa yoran yorumcular: “Futbol sadece futbol değil” veya “futbol sadece sahada oynanmıyor” uyarılarını tekrarlayıp dururlar. Başarıya kendilerini o kadar inandırmış Muğlaspor yönetimi, en başta Başkan Menaf Kıyanç olmak üzere bu sözleri o kadar içselleştirmişler ki, gördükçe ‘Aşk Olsun’ demeden duramıyorum.

Ne zaman şehirle ilgili güzel işler yapmak isteyen bir oluşum çıksa, önlerine sürekli temcit pilavı gibi sürülen: “Bu şehirde bu mutabakat sağlanamaz veya onlar olursa diğerleri, diğerleri olursa da onlar olmaz anlayışının bu geçen iki yıl içinde nasıl kırıldığını geçen yılki şampiyonluk sürecinde gördük. Demek ki inanmış ve ekip olmayı başarabilmiş birlikteliklerin önünde bu gibi ezberlerin bozulmaması mümkün değilmiş. Yine kurumsal kültürün olmazsa olmazları arasında olan vefa olgusunun ete kemiğe nasıl büründüğünü de yine bu yönetim sergilediği davranışlarla göstermiyor mu? Ziraat Türkiye Kupası müsabakası için gidilen Eskişehir’de, uzun yıllar bu şehirde güzel anılar bırakmış olan valimiz Hüseyin Aksoy’un ziyaret edilmesinin güzelliğini sadece futbolla sınırlamak mümkün olabilir mi?

Bu yılın ilk haftasını bay geçip ikinci haftadaki ilk maçımızda, grubumuzun güçlü ekiplerinden Sincan Belediye Spor karşısında deplasmanda gollerimizi atıyoruz, bir de penaltı kaçırıyoruz, üstün oynuyoruz ama deniyor ya: futbol sadece futbol değildi. İşte centilmenlik, işte Fair Play ruhu, ne derseniz deyin ama yeni bir gole gidiş atağımızda, atağımızı sürdürmeyip topu dışarı gönderip, sezona üç puan yerine bir puanla başlamamız bile sizin gündeminize girmemiş olsa bile ulusal gündemin unutulmazları arasında çoktan yerini almış bulunuyor.

Hava günlük güneşlik iken ve rahat zamanda bile birçoğunun yapamadığı, işine gelmediği centilmenlik denen asil duruş, o gün 30 Ağustos 2025’de, Ankara’da yeşil beyazlı renklerle futbolseverlerin gönlüne tahtını kuruvermişti.

Ülke çapında yapılan bahis soruşturmalarında Play-off grubunda en fazla zararı Muğlaspor gördü ve ilk 11’ de maçlara başlayan altı, oyuna doğrudan katkı sağlayan iki olmak üzere toplamda tam on oyuncusu ceza almış ama takım durmamış harika işler çıkarmaya devam etmişti.

Yönetim iç saha maçlarında olduğu gibi hiçbir deplasmanda da takımı yalnız bırakmıyordu. Şehrin her kesiminden destek yağıyor; esnafından, memuruna kadar böylesi güzelliğe kayıtsız kalmayan duyarlı iş insanları ellerinden geleni esirgemiyorlardı adeta.

Var olsunlar. Allah sayılarını arttırsın.

Bizim bir asırlık futbol tarihimizde başarılar hep saman alevi gibidir. Sürdürülebilir ve ekip ruhuna dayalı başarılar ise çok nadirdir ve bu takım, bu şehirde Menaf Başkan’ıyla, Besim Durmuş hocasıyla; ellerini, ceplerini, yüreklerini bu takım için ortaya koymuş yönetimiyle ve sahada ellerinden gelenin en iyisini yapan futbolcularıyla inanıyorum ki bu şehre, bizlere yeni, yeniden bir başarı hikayesi armağan edecekler.

Buna tüm samimiyetimle inanıyorum inanmasına da acaba büyük şehir olmayı başarmış, iktidarıyla muhalefetiyle yukarılarda omuz omuza vermiş bu şehrin insanları acaba bu takım için ellerinden gelenin ne kadarını yapıyorlar derseniz sizlere sadece her maç boş kalan tribünleri gösterebilirim.

Kocaman bir stadımız olmamasına rağmen tribünlerimiz hep boş. Şehrin siyasileri, ekabirleri, iş insanları el ele vermişler, kaç maçta biletlerin tamamını alarak ücretsiz giriş hakkı sağlamış olsalar da bu şehrin insanı bu takımı hep yalnız bırakmış, bırakıyor.

Böyle deyip de haklarını yemek istemeyeceğim taraftar gruplarımızı ve yaşları on beş, on altılara varan gençlerimizi de görmezden gelemeyiz. Adları Suskunlar ama bir maçta olsun onların hiç sustuklarını gördünüz mü diye sorsanız, inanın görmedim. Hatta sanki şehrin suskunluğuna inat, susmamaya yemin etmiş gibi, erkeğiyle kızıyla, yaşlısıyla genciyle, hançerelerini yırtarcasına hep destek, tam destekler ve iyi ki varlar.

Var olsunlar!

32 yıldır bu statta dolu tribünlerle çok maç izledim. Şimdi uydusuyla, internetiyle bir iletişim çağındayız ve bulunduğumuz her yerden maçları bir şekilde ekran aracılığıyla izleyebiliyoruz ama futbola kafa yoran o ustaların o sözlerini de unutmamak gerek.

Futbol sadece sahada oynanmıyor ve futbol sadece futboldan ibaret değil. Birazcık sevgi, birazcık ilgi, birazcık emeğinizi hak etmiyor mu bizlere iki yıldır bu heyecanı yaşatan ekip?

Bir devlet büyüğümüzü gördükçe, yok şunu istiyor, yok bunu istiyoruz, yok yeni ve daha büyük stadyum istiyoruz istemesine ama bunları isterken ne kadar haklıyız hiç düşünüyor musunuz?

Bu şehir bu stadı hak etmiyor dememiz için önce bu stadı doldurup, harikalar sergileyen bu takımı, bu ekibi yalnız bırakmamamız lazım.

Bu takım hep burada ama soruyorum sizlere:

Sahi siz nerelerdesiniz?

Erdal ÇİL